Gallery Favourites

Bundan 15 yıl kadar önce, bir lise öğrencisiyken elimden geldiğince takip etmeye çalışıyordum Bosna'da olup bitenleri. Medeni dünyanın ortasında olan bu "soykırım"ı aklım almıyordu bir türlü. Nasıl olurdu da dünya buna kayıtsız kalabilirdi.
Gazetelerde yazı dizileri, boy boy fotograflar, tek tek yaşanan dramların yekünü koca bir milletin yok edilişi...
aklım hiç almadı... hangi akıl alabilirdi ki...

orada olanları hepiniz az çok biliyoruz.

onbinlerce kayı insan var hala. ve bu kayı insanların akrabaları her gün şu haberi bekliyor: yakınınızın dna'sını tespit ettik, cenazesine ulaştık.
İşte bu kimliği tespit edilenler geçen sene 11 Temmuzda olduğu gibi, bu sene de binlerce insanın toplandığı Srebrenica'da toprağa veriliyor.
Srebrenica soykırımı, dünyanın ikinci büyük soykırımı olarak tescillenmiş durumda...
ve dünyada soykırıma uğramışların veya bu iddiada bulunanların, dünyaya bunu asla unutturmadıklarını da biliyoruz...

Yine yıllar önce, 1949 yılından beri Doğu Türkistan halkına karşı yapılan sistematik soykırımı okuyup hayretler içinde kalmıştım. Gerek zoraki doğum kontrolleri, gerek kimyasal ve nükleer denemelerde kobay edilen insanları ve çin fabrikalarına köle olarak götürülen, sorgusuzca hapisanelere sürünlenleriyle bir millet yok ediliyordu.
ve bugün o halkın çığlığını duyuyoruz biz. 50 yıldır süren vahşetin ayyuka çıkmış hali...
aklım bunu da alıyor bir türlü.
hangi akıl alır ki?

Doğu Türkistan'ın manevi anası Rabia'nın da dediği gibi: Müslümanım diyen müslüman olduğumuz için, türküm diyen türk olduğumuz için, insanım diyen insan olduğumuz için kayıtsız kalmasın bize yapılan zulme...

maalesef dünyanın çok gelişmiş ülkeleri, ancak kendi topraklarında veya menfaatleri olan yerlerde insan hakları, demokrasi ve medeniyetten bahsediyor. geri kalana bigane, kör ve sağırlar...