Unuttuğum özlemlerimin kaç bucak olduğunu hesaba koyuluyorum. Gün be gün eksile boşala tablalardan, o eski tablolardan, pencere pervazlarından avaz avaz boşalan, kendimi unuttuğum sesli çığlıklarımdan…
Bir daha, evet bir daha yeniden yenilenerek unutulmak ve unutmak için evimi barkımı… Bir gün hani bir sesle, evi barkı terk eden şair gibi, şairlerden anlamayan sen gibi, o ipeksi ten aklığında dimağının, terk-i diyar eyliyorsam anla diye değil. Sadece bil.

Seni geldiğimde bulmamıştım. Açtığımda kapının mahreminden, ya bakmasaydım? Olasılıklardan çıkarı p da kafamı, sönen lambalardan, tek tek çarpılan kapılarının arasından süzülen rüzgar ile geldim. Düşlerimde görünen kördüğümlerimi çözü de geldim. Hazır gelmişken adını da zerk edip o hassas kalbime, nakkaşların attığı imza gibi attım adımlayarak adını. Biz neyiz?
Hu ar yu’lu cümlelerden yalancılığa burun büktüm. Bir de aşkın bittiğinden olsa gerek, var saydığım “aşkla yaşamak” ile yaklaştım.

Başını yasladığın omzum ağırlığından çukurlaştığında, işte tam o esnada dudaklarının ezikliğine şahit oldum. Herkes bişeylere şahit ederken bu bünyeyi, herkes bir yerlerden belalar eklerken cümlelerine, gözlerinin siyahlığıyla gamlarımı ele verdim.
Gelin gam satıyorum, saol ben almayayım kaynana türküsüyle oynarken, sen de gel efendim gel hele diyerek çirtik atıyor idin. Avuçların öyle bir değdi ki şakaklarıma, öyle bir temas eyledin ki tema vakfından mıydı bu kutsal ağaç?

Alemi dolaştık pervasızca, çölden geçtik mesela, masalların en kel oğlanlarından, o perili köşklü evlerden, eski hayallerin her an karşımıza gelip de bir türlü durmak bilmediği, gözyaşlarımızın tüm çağlayanlarından geçtik mesela. Ölüme bile, kefenine fermuar dikerek bir kulp bulurken ben, sen oralı bile olmadın..! Ah edenlere dil çıkarınca basılan tokatlara bastım kahkahaları. Sen orda da yoktun.
Nerden bilecektim ki her derdin dermanı olamayacağımı. Bir kapı kapanır kapanmaz bir diğer kapının nasıl da böyle ardına kadar açılacağını…

ruhsuzsun. ruhlar aleminin kaypaklığından bahsederken bile..
yalnızsın. dokunulası bir yalınlığı yok varlığının.
kaygısızsın. bu seni benden çok yaşatacak.

ben dedim de..

ben ne zaman ben desem, gökyüzümde uçmaya başladın.
Sen ne zaman ben desen, atıldım kollarına. Yağmurlarda ıslanmaktan söz etmeden de duygusallaşmalıydın, çölden geçerken de serinlemeli…
Kollarımızla uyumasak da dolu dolu gönlümüzce, kolumu mahsusçuktan başının altına koydum. Tınmadın bile. Bile bile aklımda demedin mesela hiç. Hep "lades!" diyip sen kazandın. Hiçbir oyunda ebelemedik de birbirimizi. Ve ben, evelemeden gevelemeden olduğu gibi kaydırırken deniz üstünde sektirilen o yassı taşı, seninki hep battı.
Çünkü benimki basitti, seninki bayağı!