Gallery Favourites

-kim üzse sitemim sana ve neye sevinsem sebebi biraz sen-

ben, ne zaman tutulsam hüzün sağanağına, hayaline sığınırım sessizce.
kaldırımlar boyunca akı giden yağmur damlaları gibi akar gider sözcükler gözlerimden. çünkü gözler çoğunlukla ve ısrarla dilin anlatamadığını söyler ve kimsenin duymadığını duyar.

ben ne zaman hüznün sağanağına tutulsam, yazmazsam güncelliği kalmayacak sandığım günlüğümden bir sayfa kopar. sonra tutup aklımın gönderine yapışır. "beni unutma" milli marşı okunur ve selam durulur yazılmamış içsel tarihlere.
geçit resimlerinden albümler yapılır. prestij siyaseti uygulayan az gelişmiş ülkelere dönerim. uygun adım marş...

ben, sağanağına ne zaman tutulsam hüznün, vakt-i zamanında içimde uçuşmuş kelebeklerden kalan kuru kanatlar üşür.
zihnime üşüşen yel değirmenlerine donkişotlar kiralarım şair bedenlerinden. büyük sözler söylenir küçük zaman aralığında. ve unutulur bir şeyler, bir şey olmayanlar hatırlanmak için.
cervantes'in ruhu bulanır. Socrat'tan kalma sorgulardan inme iner boğazıma. boğazım düğüm düğüm. düğüm... düğün... düğü...
bütün tekil şahısların anlamsız üçüncü kişisi olurum o vakit.
solon, kalbimin salonunda kanunlar koyar ömrüme biçilmiş:
"unuttuğunu hatırlamadığı ve insan hafızasına muhalefetten suçlu bulunmasına ve cezanın infazına..."

ben, hüznün sağanağına ne zaman tutulsam, oturduğun rivayet edilen bankların boş kalmış tarafına içerler, tek kişilik parkların neden yapılmadığına dem vururum kendimce.
uçurtması elinden kaçmış çocuk korkusuna dönüşür efkârım. bakakalırım göğe.
gökten hiç elma düşmez.