Meliha, Arap illerinin tuzundan gelir. "Milh"tir aslı. Onlar bir yemek tuzlu olduğu vakit "meliha" derler. denizle bir ünsiyeti vardır bu yüzden melihaların. illa severler onu.
kaldı ki "mellâh" denizci demektir aynı dilde.
Meliha daha sonra şiirleri ve sözün fesahatiyle ünlü Acem diyârına gider. Her sözü bir teşbih haline getiren, incelikle süsleyen Farisîler, meliha ismini "güzel yüzlü" manasına kız çocuklarına vermeye başlarlar. Oradan Anadolu topraklarına kadar ulaşır güzel yüzlüler. Artık, "melâhatinin (güzel yüzünün) şöhreti öylesine sarmıştı ki âlemi..." diye tasvirlerde bile yer bulur meliha.
Tecessüs ehlinden biri sorar:
-iyi ama arabın tuzlu dediği meliha, nasıl oldu da acem'e gidince "güzel yüzlü" oluverdi?
bilge cevaplandırır:
-yemeğe tadını ve lezzetini veren nasıl tuz ise, insana güzelliğini veren de yüzüdür. işte bu yüzden "meliha" güzel yüzlüdür...